Bir yol sürgünlüğüdür bizim şarkımız Zîlan. Uzak ve mavinin kayıp atlasında, gizli buluşma... Mevsimlerin hesabından fazla, aşkın kitabından daha beyaz ve yurdumun tarihinden daha derin. Ağzı var dili yok kelimelerimizin. Kime içimizi açsak biz değilizdir ortalık yerde dolanıp duran. Kubbemizde Mem û Zîn, Feqiyê Teyran, Melayê Cizîrî, Ristemê Zal, Memê Alan, Siyabend û Xecê, Şivan û Tamara. Ötekileri ve diğerleri geçeli çok oldu. Ya da hep onları yaşadık bir ömür boyu. Sonra genç ölüler: Beritan, Serhat, Rûken, Şîroz, Adar, Xelîl, Delîl, diğerleri ve ötekiler. İsmi sahibinde gizliler. İsmi annelerinin yanık yüreklerinde saklılar. Bütün bunların izinde, bütün bunların ötesinde sana gelirim Zîlan.
Daha çok var eylüle. Ama ben her günü eylül diye yaşıyorum yurdumda, senden uzakta. Selama durmuş dağlarım. Zagros’um, Cîlo’m ve Ağrı’m. Yüreğimdeki ağrılarla at başı, yekpare. Sonbahar ve yollar: gitmek. Başka düşüm olmadı mı hiç. Kendimden uzaklaşmak. Gitmek kayıp olmaktır tamda böylesi anlarda. Hayata yeniden başlamaktır. Sararmış ağaçlara umut bağlamaktır. Ötelere bakıp dalmaktır. İçli içli ağlamaktır. Gitmek kalmaktır buralarda. Gidecek bir yerinin olmadığını bilmektir. Yolların ortasında gözyaşlarını döken ağaçları teselli etmektir: Yaşanacak güzel günler var daha. Bir gün gelecek bütün çocuklar gülecek. Ne Berivan bir ekmeğin hesabını yapacak ne Rûken babasının yolunun gözleyecek ne de sen annen için gözyaşları dökeceksin. Bir gün gelecek bütün kirli metalik gürültüler kesilecek, bu semalardan sadece güzel sesler yükselecek. Ama mevsim hep sonbahardır, aylardan eylüldür ve ben hep aynı yoldan gidip geliyorumdur. Van Gölü’ne bakıp; hesap zamanıdır, diyorumdur. Fena yorgunumdur. Kendimden geçiyorumdur. Sen yoksundur. Yoksulunum yine bir başıma.
Yurdumda aşk eylüldür hep ve ben kendimden bir şeyler bekliyorumdur yine. Yanlış yerlerde ters yataklarda ve eksik zamanlarda…
Senin semandan düşüp geldim Zîlan. Yurdumun bütün insanları sana benziyordu. Kış olanca soğukluğuyla senin kapına gelip sükûnete kavuşuyordu. Her şey sonbahar oluyordu. Eylül, ilk adım. Ekim, yol ortası. Kasım, sararmış yaprakların hasadı. Hüznün toplamı. Ben bir şey etmiyordum karşında. Gözlerim gözlerinle buluşunca bütün mevsimler sana benziyordu ve ben içinden eylül geçmeyen hiçbir mevsimi istemiyordum. İçinden ekim geçmeyen bir ömrün kıymeti harbiyesi yoktur. Senin olmadığın bir kasımın yetimiyim hep.
Senin aşkın kapısında açtığımda gözlerimi göğümdeki kuşlar daha umutlu uçmaya başlamıştı. Utanıyordu savaş uçakları. Kalbim yerinden fırlayacakmış gibi atıyordu. Olur olmaz zamanlarda kendimi dışarıya atıyordum. Saatlerce geziniyordum. Günler geçmesini bilmiyordu. Seninle buluşmaya daha çok vardı. Ve hiçbir kitap, hiçbir film, hiçbir sohbet tat vermiyordu. Gelmiş geçmiş en güzel aşk şiirini yazmak istiyordum. O şiirin kelimelerini bilmiyordum. Susuyordum öteli gözlerine bakıp. Irmaklarında kayboluyordum. Hiç bulmak istemiyordum kendimi. Bildiğim dünyaya, bilindiğim bu yere geri dönmek istemiyordum. Senin gözlerinde kaybolmak istiyordum. Senin ırmaklarında boğulmak istiyordum ebediyen. “Zîlan” diyordum sonra, “Ben hüzünüm sen sonbahar, ben ateşim sen rüzgar, ben aşkım sen yar.”
Ölüm uğurlar bizi her ayrılığın ardından. Biz bize kaldığımızda, yeryüzü kadim karanlığını kuşandığında, dağlar düz ovayı kucakladığında, namludan çıkan her kurşun adresini aradığında, çocuklar annelerine sımsıkı sarıldığında, yollar biraz daha ısındığında, haziran temmuzun kapısını çaldığında, gök maviliğine ayak uyduramadığında, katran karası akşamlar şehrin uzak yakın mahallerini sarıp sarmaladığında, vakti gelmiştir şarkımızı okumanın…
Sonbahar aşktır yurdumda; çünkü bütün çocukların, bütün insanların kalbi hüzünlü sözlerin mezarıdır gecenin bir vakti, ölümün dar hali. Aşktır sonbahar buralarda; çünkü hüzünle yoğrulan kalplerimizde sadece adamak vardır kendimizi yurdumuza, bir başkasına. Sonbaharda aşk vatandır buralarda. Acısını sadece sen bilirsin, sen anlatabilirsin, kelimelerden öte ve kelimesiz. Kanın ve aşkın esmer dansı ela gözlerinde. Sadece benim gördüğüm, benim bildiğim. Sadece senin sustuğun benim kan kustuğum.
(Yazılar, yazarların görüşlerini yansıtmaktadır. Rûdaw Medya Grubu'nun kurumsal bakış açısıyla örtüşebilir ya da örtüşmeyebilir)
