Hewlêr (Rûdaw) - Parlamenterê Kurd Gurgîn Bakircioglu li Swêdê, di merasîma sondxwarina parlamenteran de bi cilên Kurdan beşdarî merasîmê bû.
Rojnameger û çalakvan Gurgîn Bakircioglu kurê Reşo Zilanê nivîskar û zimannasê Kurd e û ji Partiya Keskan (Miljöpartiet) wekî parlamenter hatibû hilbijartin.
Li gorî agahiyên Parlamentoya Swêdê, ew ji herêma Stockholmê hatiye hilbijartin û li Riksdagê (Parlamentoya Swêdê) dest bi erkê xwe kiriye.
“Îro ji malbata me gelekî mezintir e”
Bakircioglu, piştî ku bi dêya xwe re beşdarî merasîma sondxwarinê bû, li ser hesabê xwe yê medyaya civakî dîmenên xwe parve kirin û bi nivîsekê jî behsa çîroka koçberiya malbata xwe û hilbijartina xwe ya Parlamentoya Swêdê kir.
Bakircioglu di parvekirina xwe de wiha nivîsî:
“Hin kes ji bavê xwe deftera kevn a telefonê û vê gotinê wekî mîrat distînin: ‘Telefonê lê bike, ew dê karê te çareser bike.’
Hin kesên din jî ji dêya xwe xuyên nexweş distînin û fêr dibin ku dema patron wan îstismar dike, divê bêdeng bimînin.
Dema ku dayîka min cara dawî şahbanû dîtibû, ew diçû kursa SFIyê ku kursa fêrbûna zimanê Swêdî ye. Îro wê bi destê kurê xwe girt û beşdarî vekirina parlamentoyê bû.
Ez jî li wan malbatan fikirîm ku hemû jiyana xwe li dû xwe hiştin, hatin vir û neçar bûn ku ji sifirê dest pê bikin.
Wan karê paqijiyê kir, taksî ajot, li pizzafiroşan kar kir û bi şev jî xebitîn. Di heman demê de hewl didan ku zimanê Swêdî hîn bibin, welatekî nû nas bikin û kirêya xwe bidin.
Malbata min jî yek ji wan malbatan bû.
Bavê min ji Kurdistanê wekî penaberê siyasî hat. Dayîka min jî bê sermaye, bê pêwendiyên taybet û bêyî kesekî ku bi telefonê bikare karên wê çareser bike, ji nû ve dest bi jiyana xwe kir.
Lê dîsa jî pir caran ev heman kes bûn ku ji ber navê wan di CVyê de tên redkirin, di nîqaşên civakî de bi guman tên dîtin û di wan jûrên ku biryar lê tên dayîn de kêm caran dihatin dîtin.
Ji bo bavê xwe min cil û bergên kevneşopî yên Bakurê Kurdistanê li xwe kirin lê îro ji malbata me gelekî mezintir e.
Ev roj ji bo hemû wan kesan bû ku Swêdê li ser lingan digirin lê bi xwe di wêneyên van deman de pir caran cih nagirin.
Êdî divê zêdetir zarokên wan kesan li cihên ku biryar tên dayîn, xwedî deng û mafê biryargirtinê bin.”
