Hewlêr (Rûdaw) - Serokê Herêma Kurdistanê Nêçîrvan Barzanî ragihand ku pêwîst e azadiya ramanê hebe û got, “Divê zanîngeh xwedî hizrên azad û bê sansur bin.”
Serokê Herêma Kurdistanê Nêçîrvan Barzanî beşdarî merasîma derçûnê ya Zanîngeha Amerîkî ya Silêmaniyê (AUIS) bû û li wir xîtabî xwendekar û civaka akademîk kir.
Alîkarê Serokwezîrê Herêma Kurdistanê Qubad Talebanî û Nûnerê Taybet ê Serokwezîrê Îraqê Elî Zeydî jî di merasîmê de amade bûn.
Nêçîrvan Barzanî di axaftina xwe de tekezî li ser azadiya akademîk û ramana rexnegir kir.
Wî ji bo 288 derçûyan de ragihand ku nifşê nû rû bi rûyî pirsgirêk û pirsgirêkên cuda ye û divê di nexşandina paşeroja welêt de rola sereke bilîze.
Nêçîrvan Barzanî tekezî li ser wê yekê kir ku "em di qonaxeke nû de ne ku tenê zanîn têrê nake. Divê ciwan fêr bibin çawa bifikirin û çawa cudahiyê bixin navbera rastî û propagandayê."
"Dewlemendiya rastîn aqil e"
Serokê Herêma Kurdistanê ji derçûyan xwest ku tenê li hêviya destê hikûmetê nemînin û got:
"Dewlemendiya rastîn ne petrol û dewlemendiyên binerdê ye. Dewlemendiya rastîn a îro, aqil û destpêşxeriya we ye."
Nêçîrvan Barzanî amaje bi wê yekê jî kir ku êdî tenê zêdebûna zanyariyan ne mercê serkeftinê ye û got:
“Di vê serdemê de şiyana analîzkirin û bikaranîna zanyariyan kilîla serkeftinê ye.”
Temamiya axaftina Serokê Herêma Kurdistanê Nêçîrvan Barzanî bi vî rengî ye:
"Birêz Kak Qubad, Alîkarê Serokwezîrê Herêma Kurdistanê, derçûyên ezîz, dê û bav û malbatên birêz ên derçûyan, Birêz Serokê Zanîngehê, mamosteyên hêja û Elîna Xan a ku ji Washingtonê hatiye da ku bi me re beşdar bibe, bi xêr hatine.
Her wiha ez bixêrhatineke taybet li nûnerê Serokwezîrê Îraqê Elî Zeydî dikim ku îro ji Bexdayê hatiye û bi me re ye, hûn bi xêr hatin.
Beriya ku dest bi axaftina xwe bikim, ez dixwazim bixêrhatina birayekî xwe yê delal bikim ku îro li vir e û ew jî beşdar e, ew jî Kak Omer Fetah e. Gelekî bi xêr hatî Kak Omer.
Me piştî yekbûna hikûmetê bi Kak Omer re di heman kabîneyê de kar kir. Bi rastî wê demê jî min digot û niha jî dibêjim, Kak Omer yek ji wan zilaman bû ku ji bo min cihê rêz û serbilindiyeke mezin bû ku min pê re kar kir.
Ez gelekî kêfxweş im ku îro wî bi tenduristiyeke baş dibînim. Bi xêr hatî Kak Omer. Gelekî spas ji bo hemû wan karên te yên li Kurdistanê kirine. Gelekî spas.
Bi rastî cihê te diyar e, ez dixwazim tu zanibî ku em gelekî û her tim te bi bîr tînin û her tim qala wan rojan dikin. Bi xêr hatî.
"Em beşdarî kêfxweşiya derçûna 288 ciwanan dibin"
Kêfxweş im ku em vê êvarê di merasîma derçûna heyama 15an a Zanîngeha Amerîkî ya Silêmaniyê de bi hev re ne.
Em beşdarî kêfxweşiya derçûna 288 ciwanên welêt dibin. Ji dil we hemûyan pîroz dikim.
Ez dê û bav û malbatên we pîroz dikim ku her tim piştevanê we bûn, li mamosteyên we, zanîngeha we û hemû wan kesên ku di vê serkeftinê de bi we re bûn pîroz dikim.
Derçûyên ezîz, her nifşek li beramberî serdem û welatê xwe xwedî astengî û berpirsyariyên xwe ye.
Nifşê me di qonaxekê de jiya ku kêşeya herî mezin parastina Kurdistanê, nasnameyê, xebata ji bo azadiyê, avakirina wêrankariya şeran bû. Her wiha sazkirina saziyan û vekirina deriyên welêt li rûyê cîhanê bû.
Lê belê hûn di qonaxeke cuda de ne û bi pirsgirêkên nû re rûbirû ne.
Em çawa dikarin aboriyeke hilberîner ava bikin ku ji ciwanan re derfetan çêbike?
Em çawa dikarin xeletiyan rast bikin û saziyên xwe baştir û çalaktir bikin?
Em çawa dikarin ji teknolojiyê sûdê wergirin bêyî ku em nirxên xwe yên mirovî winda bikin?
Û di cîhaneke ku bi lez diguhere de, Îraq û Herêma Kurdistanê çawa dikarin hevrikiyê bikin û bi pêş ve biçin?
Ev pirsên nifşê we ne û bersivên ku hûn didin dê di diyarkirina paşeroja welatê me de rola sereke bilîzin.
"Zanîna zêde nabe wateya kûrahiya zanînê"
Îro em di cîhanekê de ne ku zanyariyên ku di paşerojê de bi roj û mehan dihatin bidestxistin, em dikarin di çend xulekan de bi dest bixin. Lê belê zanîna zêde ne mecbûr e ku bibe wateya kûrahiya zanînê.
Lewma êdî tiştê ku we ji hev cuda dike ne ew e ku kî zêdetir dizane, ew e ku mirov bizane çawa bifikire. Çawa di navbera rastî û propagandayê de û di navbera zanîn û ramanê de cudahiyê bike. Çawa beriya biryargirtin an jî darizandinê, pirsan bike û lêkolînan bike.
Li gorî min, ev yek ji wan nirxên herî giring e ku divê zanîngeh bide we. Hişekî serbixwe, azad û rexnegir, hişekî ku biwêrekî û bêyî sansur pirsan dike û hîn dibe.
Di heman demê de, wêrekiya wê hebe ku xwe binirxîne û xeletiyên xwe rast bike.
Derçûyên ezîz, ew bawernameya ku hûn îro distînin ji we re deriyan vedike lê rêya we diyar nake.
Hûn bi xwe rêya xwe diyar dikin. Nehêlin pirsa we ya yekem ev be ku 'hikûmet çi pêşkêş dike?' Belê bipirsin 'ez bi xwe dikarim çi pêşkêş bikim?'
Kîjan pirsgirêk heye ku ez karim çareseriyekê jê re bibînim? Bi kîjan kar û projeyê ez karim ji bo xwe û kesên din jî derfetan çêbikim?
Wateya rasteqîn a welatîbûnê jî ji vir dest pê dike. Welat bi wê yekê mezin nabe ku hûn çi jê distînin, bi wê yekê mezin dibe ku hûn di avakirina welêt de çi qasî pişkdar dibin.
Paşeroja me tenê bi serwetên xwezayî nayê diyarkirin. Dewlemendiya rastîn ne petrol û dewlemendiyên binerdê ye. Dewlemendiya rastîn a îro, aqil û destpêşxeriya we ye.
"Hêza me di cihêrengiyê de ye"
Ezîzan, tiştekî din a girîng jî heye ku we di vê zanîngehê de fêr bûye û li ser bawernameya we nehatiye nivîsandin.
Hûn ji bajar, dever û çandên cuda hatine. We bi hev re xwend, we bi hev re kar kir û we hev nas kir.
Ev ew tecrube ye ku Îraq gelekî pêwîstî pê heye. Ne hewce ye ku em wekî hev bin ji bo ku bi hev re bijîn û welêt ava bikin.
Cudahiya dîtin û ramanan nabe bibe sedema qutbûnê. Hêza me di cihêrengiyê de ye, ne di wekheviyê de.
Îraq û Kurdistan pêwîstî bi nifşekî hene ku cihêrengiyê bike çavkaniya hêzê û pirên hêzdar ên danûstandinê yên ligel yên din neqetîne.
Ew pirên ku we li vir ava kirine, bi xwe re bibin nava jiyana xwe ya pratîk.
"Ez dizanim gelek ciwan bi dilgiranî li paşerojê dinêrin"
Derçûyên ezîz, ez dizanim gelek ciwanên îro gava li derdora xwe dinêrin, bi dilgiranî li paşerojê dinêrin.
Li ser şerên berdewam, metirsiyên guherîna keş û hewayê û kêşeyên teknolojî û hişê çêkirî difikirin.
Ev dilgiranî cihê têgihîştinê ne lê wekî ku me her tim gotiye, pêşketina teknolojiyê dikare gelek bersivan bide me. Lê belê nikare bibe cihgirê biryara mirovî û niştimanî.
Tecrubeya gelê Kurdistanê fêrî me kiriye ku rastî her çi qasî dijwar be jî ew qedereke neguherbar nîne.
Rojek bi ser vî welatî de derbas bû ku tê de fikirîna li ser vê qonaxa îro tenê wekî xeyalekê dihat dîtin.
Lê jiyan nesekiniye û gelê me dev ji fêrbûn û avakirinê bernedaye. Ji ber vê yekê, ez daxwazê ji we dikim, rastiyê wekî ku heye bibînin û tevî hemû zehmetiyan berdewam bikin. Baweriya we bi şiyana we ya guherînê hebe.
Ev e ew hêviya ku em pêwîstiya me pê heye. Hêviyeke ku kar, berpirsyarî û destpêşxerî bi xwe re bîne. Nasnameya xwe biparêzin û hişê xwe li rûyê cîhanê vekin.
Serkeftina xwe tenê bi wê yekê nehesibînin ku hûn ji bo xwe bi dest dixin. Belê bi wê yekê bihesibînin ku hûn çi li jiyana xelkê zêde dikin û vî welatî bi pêş dixin.
Ez hêvî dikim hûn hewl bidin û bi rengekî kar bikin ku rojek bê hûn li vê qonaxê binêrin û bibêjin:
Nifşê me tenê bi tiştên ku ji wan re mabû nesekiniye, belê derfetên mezintir ji bo nifşên xwe yên paşerojê afirandiye.
Her li vir û ji vê zanîngehê, ez dixwazim spasiyên xwe û destxweşiyê li birayê xwe yê birêz Dr. Berhem Salih bikim.
Ew damezrînerê vê zanîngehê ye. Ez hewldanên wî yên ji bo serkeftina vê navenda akademîk careke din tekez dikim.
Careke we, malbatên we yên serbilind, mamoste, serokatî û karmendên Zanîngeha Amerîkî ya Silêmaniyê pîroz dikim.
Ez ji we re hêviya paşerojeke tijî serkeftin dixwazim. Êvara we baş be û hûn bi xêr hatin. Gelek spas."
