Süleymaniye (Rûdaw) - Kürdistan’ın yakın tarihine tanıklık eden Hacı Ahmed Marif, kendi anlatımına göre 115 yılı geride bıraktı. Gençliğinde peşmerge olarak mücadele eden, bugün ise Süleymaniye sokaklarında süpürge satarak geçimini sağlayan Hacı Ahmed’in hayattaki en büyük dileği, eşiyle yaşadığı evin onarılması.
Süleymaniye sokaklarında her gün elinde sepetleriyle dolaşan yaşlı bir adam… Yüzünde yılların izlerini, hafızasında ise bir dönemin hikâyelerini taşıyor. Hacı Ahmed Marif, kendi ifadesine göre 115 yaşını aşmış olmasına rağmen çalışmaktan vazgeçmiyor. Sepet satarak hem kendisinin hem de eşinin geçimini sağlamaya çalışıyor.
Hacı Ahmed, gerçek yaşının nüfus kayıtlarına doğru yansıtılmadığını söylüyor. Ulusal kimlik kartında doğum yılının yanlış kaydedildiğini ve kimlik çıkarılırken yaşının gerçekte olduğundan daha küçük yazıldığını anlatıyor.
“Çok yaşlıyım, 115 yaşına geliyorum. Babam ikinci evliliğini yaptığında ben gençtim. Şimdi o evlilikten olan kardeşim de yaşlandı ve yatalak oldu” diyen Hacı Ahmed, sözleriyle geçen uzun yılların nasıl geride kaldığını anlatıyor.
Bir ömrün tanığı: Peşmerge yılları
Hacı Ahmed’in hayatı yalnızca uzun bir ömürden ibaret değil. Gençlik yıllarında peşmerge saflarında yer alan Ahmed, Mela Mustafa Barzani ve İdris Barzani’nin komutasında Kürdistan için mücadele ettiğini söylüyor.
Yaşının ilerlemesiyle bazı anılarını unutsa da o günleri ve kendilerine verilen öğütleri hâlâ hatırlıyor.
“Mela Mustafa ve Kak İdris bize her zaman dürüst ve temiz olmamızı, kardeş gibi yaşamamızı söylerdi. Çünkü bizim mücadelemiz Kürdistan’ın bağımsızlığı içindi” sözleriyle o yıllardan kalan hatıralarını paylaşıyor.
115 yaşında da cami yolunu bırakmıyor
Hacı Ahmed’in hayatındaki değişmeyen alışkanlıklardan biri de ibadet. Gençliğinden bu yana beş vakit namazını camide kıldığını belirten Ahmed, ilerleyen yaşına rağmen bu alışkanlığını sürdürüyor.
Arkadaşı Hamid Muhammed de Ahmed’in günlük yaşamına dikkat çekerek, “Namaz vakitlerinde her zaman camide hazır bulunuyor. Sağlığı da oldukça iyi” diyor.
Tek dileği eşiyle huzurlu bir yaşam
Çocuk sahibi olan Hacı Ahmed’in bilinen kronik bir hastalığı bulunmuyor. Her gün Süleymaniye sokaklarını yürüyerek dolaşıyor, sepet satarak evinin geçimini sağlamaya çalışıyor.
Ancak uzun yılların ardından en büyük beklentisi büyük değil: Eşiyle birlikte yaşadığı evin onarılması ve kalan ömrünü daha rahat koşullarda geçirebilmek.
“Sağlığım iyi, şimdiye kadar herhangi bir sağlık sorunum olmadı” diyen Ahmed, çalışmaya devam ederek hayatını kendi emeğiyle sürdürmeye çalışıyor.
Kimi insanlar yaş aldıkça hayatın temposundan çekilirken Hacı Ahmed, 115 yılı aşan ömrüne rağmen her gün yeniden yola koyuluyor. Onun hikâyesi, bir yandan Kürdistan’ın yakın geçmişinden izler taşırken diğer yandan emeğiyle ayakta kalmaya çalışan yaşlı bir insanın mücadelesini anlatıyor.
